Van restruimte naar klimaatvastgoed
Decennialang behandelden we het dak als restruimte. Wat overbleef nadat de architect klaar was: een boiler, een aircocondensor, een paar antennes. Maar tel alle daken in een stad bij elkaar op en je krijgt een enorm oppervlak, en in een wereld waarin een bui van eens per 100 jaar nu eens per decennium langskomt, kan geen enkele stad het zich veroorloven dat oppervlak leeg te laten. Dit is geen voorspelling. Steden wereldwijd, met Rotterdam voorop, hebben elk dak al in kaart gebracht en er een bestemming aan gegeven. In Israël is dat proces in volle gang: gemeenten brengen het dakpotentieel op wijkniveau in kaart en stellen uitvoeringsbeleid per gebouwtype op. Het dak is van vergeten ruimte veranderd in strategisch vastgoed.


